Milli Reasürans Sanat Galerisi Goethe Institut İstanbul, ifa (Institut for Foreign Cultural Relations) işbirliği ile Amelie Edgü'nün koordinatörlüğünde oluşturulan sergide Thomas Welski'nin seçtiği Laurenz Berges, Albrecht Fuchs, Claus Goedicke, Uschi Huber, Matthias Koch, Wiebke Loeper, Nicola Meitzner, Peter Piller ile sergi açılışı için İstanbul'a gelecek olan Heidi Specker ve Karin Geiger'in fotoğrafları yer alıyor.

Serginin çıkış noktası Thomas Weski'nin fotoğrafın "belgesel anı" olarak nitelendirdiği analogdan dijital görüntü üretme teknolojilerine geçişle beraber, fotoğrafın içinden geçtiği sarsıcı dönüşüm süreci üzerine düşünceler oluşturuyor.

Seçilen fotoğraflar, çekimi sırasında yapılan düzenlemelerin ya da bilgisayarda gerçekleştirilen dijital görüntü işlemlerinin sonucudurlar. Bu fotoğraflarda, Roland Barthes'ın analog fotoğrafçılık bağlamında, fotoğrafla nesnesi arasında varsaydığı bağıntı artık anlamını kaybetmiştir. Sahicilik, kurgusallık ve gerçek hakkında geçmişte fotoğraf tarihçiliğine hâkim olan tartışma, bu yeni üretim biçimi karşısında geçerliğini yitirmiştir. Bu durumda fotoğrafların inanırlıklarını kaybettikleri düşünülebilir. Ancak analog fotoğrafçılıkta da görünürde 'belgesel' nitelikteki çekimlerin, süreç içinde manipüle edildikleri de biliniyor.

Sergide on fotoğrafçının işleri bir diyalog içerisinde birbiriyle buluşuyor. Her ne kadar uygulanan üretim yöntemleri ve sanatsal stratejiler farklılaşsa da ortak olan formel belgesel dil, bireysel görme ve gerçekliğin yorumlanma biçiminin arkasında kendini gösteriyor. Sonuç olarak fotoğraf, fotoğrafçının dünyayla kurduğu ilişkiyi belgeliyor.

Burada sunulan fotoğraf yaklaşımları, geçerli bir imgeye duyulan ilgiyle birbirine bağlanır. İşlerin öncelikli amacı toplumsal, siyasal ya da antropolojik özneleri göstermek değil. İşler gerçekliğin temsil edilmesiyle de o kadar ilgilenmiyor; onları ilgilendiren, dünyanın kopyalarla yüklü imajlardaki grafik canlılığını kucaklayan bir kavramsallaştırmaya dayanan bir temsili. Böylece gerçeklikte var olan imgesel ifadeler güçlendirilebilir, abartılabilir ya da tamamen yeni olan bir sanatsal gerçeklik yaratılabilir. Önceden bu şekilde bir imge üretim olanağı, yalnızca ressamların elindeydi.